คุณปู่ของฉันเติบโตขึ้นมาในฟาร์มบนชายฝั่งตะวันออกของ Delaware สถานที่ซักรีดที่ถูกแขวนไว้บนเส้น A, อาหารถูกปรุงสุกในเหล็กหล่อ skillet และนมดิบจากวัวเกิร์นซียายทวด - ฉันได้กล่าวว่าการรักษาลักษณะของความเจ็บป่วยทั้งหมด
แต่คุณปู่เกลียดชีวิตชนบท ดังนั้นโอกาสแรกที่เขาได้รับเขาได้ย้ายไปยังเมืองใหญ่ -- Washington, DC วอชิงตันให้เขาทุกสิ่งที่เขาไม่ได้อาศัยอยู่ในฟาร์ม : ง่ายต่อการเข้าถึงวัฒนธรรมฉวัดเฉวียนและความตื่นเต้นของชีวิตเมืองและมีโอกาสที่จะสร้าง ธุรกิจจากพื้นดินขึ้น
คุณตาทำงานอย่างหนักและกลายเป็นที่ค่อนข้างประสบความสำเร็จค่าใช้จ่ายในสิ่งที่เวลาว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาได้เล่นกอล์ฟ แต่เขายังพบว่าเวลาที่จะมีสวน ตอนนี้ DC ไม่เป็นหนึ่งในบรรดาเมืองปูมากกว่าที่คุณต้องสวนบนดาดฟ้าหรือเติบโตมะเขือเทศในภาชนะ เขามีบ้านที่มีพื้นที่สีเขียวบางหินและเป๋เหมือนเดิมและเขาเติบโตสวนผลิตทั้งหมดตามปกติ : มะเขือเทศ, พริกไทย, สควอช -- และมะเดื่อ
ที่เติบโตมะเดื่อที่บ้าน? ใครบางคนที่เติบโตขึ้นมาในฟาร์ม รสชาติที่มีในผักและผลไม้ไม่ถูกกำหนดโดยสิ่งที่อาจจะเติบโตและการจัดส่งในระยะทางไกล แต่โดยสิ่งที่ครอบครัวมีความสุขที่กำลังเติบโตและการรับประทานอาหาร
ตอนนี้ให้ฉันมีความชัดเจนสวนไม่ได้รักคุณปู่ของฉัน เขาไม่ได้รูขุมขนมากกว่าแคตตาล็อกเมล็ดหรือใช้เวลาหลายชั่วโมงและการตัดแต่งกิ่งกำจัดวัชพืช ที่ผมกล่าวว่าเขาใช้เวลาว่างของเขาเล่นกอล์ฟ สวนเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ มันเป็นเพียงธรรมชาติส่วนหนึ่งของชีวิตสำหรับเขาในทางที่บาง folks ได้รับการตัดผมทุกหกสัปดาห์และอื่น ๆ ทำให้การเดินทางในชีวิตประจำวันไป Starbucks
แม้จะเป็นครั้งแรกในบล็อกของเขาเพื่อให้ตัวเองเตาอบไมโครเวฟแม้จะมีความหลงใหลของเขากับเมืองและการเมืองและรถยนต์และมารยาทของเครื่องมือทั้งหมด (แน่นอนเขาจะเป็นเจ้าของผมบางสิ่งบางอย่างถ้าเขามีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน) เขามีสวน ในช่วงกลางของเมือง และเขาเติบโตมะเดื่อ
นี้ไม่ต้องทำอะไรกับกินจู้จี้จุกจิกหรือการรับเด็กกินผัก? ไม่มีอะไรจริงๆยกเว้นดูเหมือนว่าจะแสดงให้เห็นว่าเด็กจะพัฒนา นิสัยการรับประทานอาหารแบบที่คุณ สำหรับพวกเขาไม่ว่าคุณจะทำงานที่มันหรือไม่ พวกเขายังจะพัฒนาทัศนคติของคุณที่มีต่ออาหารและการรับประทานอาหารไม่ว่าพวกเขารวมถึงการเจริญเติบโตของอาหารของคุณเอง, ครอบครัวมื้ออาหาร หรืออาหารเย็นไดรฟ์ผ่าน
อย่างใดในข้อความของเราบ้า, Twitter - ความสุขความพึงพอใจของโลกทันทีที่เราได้กลายเป็นไม่เต็มใจที่จะปล่อยให้เด็กเจริญเติบโตออกมาจากขั้นตอนความเกลียดชังอาหารธรรมชาติ เราให้บริการ คีชผักขม หรือ ผักคะน้ากรอบ ครั้งเดียวและถ้าเด็กของเราจะไม่ฮุบมันขึ้นเป็นครั้งแรก (หรือแม้กระทั่งที่สาม) เราโยนมือของเราขึ้นเป็นถ้าจะบอกว่าเห็น? ไม่มีอะไรที่ทำงาน!
แต่ผู้ปกครองส่วนใหญ่จะยินดีที่จะให้ใช้หลักสูตรธรรมชาติในพื้นที่อื่น ๆ ที่เป็นบิดามารดา เราตระหนักดีว่าบูดบึ้ง 15 - olds ปีที่มีความอายทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำในที่สุดจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่มาชื่นชมภูมิปัญญาของเรา เรายอมรับนี้แม้ว่ามันต้องใช้เวลา -- โดยปกติปีที่ผ่านมาบางครั้งทศวรรษที่ผ่านมา -- เพราะเรารู้ว่ามันเป็นธรรมชาติส่วนหนึ่งของการเจริญเติบโต
บางทีเราอาจยอมรับแก้มและลูกหลานของเรา จำกัด ของความเกลียดชังให้ผักใบเขียวหรือพฤติกรรมที่กินจู้จี้จุกจิกในทางเดียวกัน
เมื่อใดก็ตามที่ฉันได้รับผิดหวังโดยน้อยหนึ่งของนิสัยการกินของฉัน (ซึ่งยังไม่สะท้อนของตัวเอง) ผมจำได้ว่าคุณปู่ของฉัน สำหรับทุกคนที่เขาพยายามทำเพื่อให้กลายเป็นเด็กที่เมืองคุณปู่ของฉันเป็นบุตรของเกษตรกรที่ใจกลาง มันอยู่ในเลือดของเขา เขาไม่เคยขยายตัวออกจากมัน ในความเป็นจริงคุณก็อาจพูดว่าเขาเติบโตเป็นมัน